Dichten van Faam - Gedichten

home	gedichten	Femia On Line	Caribische schrijvers	Ingezonden	Links van Faam	Andere Dingen
Wandelend in het Wit - femia cools
*Gedichten*

Actueel!
Wij zoeken Haiku's voor de
Literaire Tippelzone 2009.
- 30 en 31 oktober 2009 -

Meer info:
Literaire Tippelzone Curaçao
Haiku's

Gedichten voor de kap

"Wat af is, is niet gemaakt" (P.Valéry)

inzendingen
van gedichten en haiku zijn zeer welkom!
Inzenden kan hier (A vervangen door @)
Ingezonden Gedichten

Verzen:

afgelegd

balkon

bruggenhoofd

de pluk

elk ander

het is slechts een herinnering

leegte (Selexyz Scheltema Almere
Poëzieprijs 2008, tweede prijs)

onthaal

Pingpongvogeltje

thuis

winterpalet

zonder titel


	pingpongvogeltje pingpongvogeltje vind ik leuker dan Tjielp hoewel gezegd dat alleen de beweging geen geluid, vermoedelijk getjielp, tjielp, tjielp! wat anders kan hij tjielpen dan tjielp wanneer hij pong moet pingen of zijn nest aanprijzen in de sprong van een boom die tjielp hier tjielp daar, opzij tak van tak op en neer waar de eerste poging tot nest is maar hier en daar nog weer een nieuw begin voor haar, zijn tjielp zijn lief vliegt aan en af en weer maar lieve tjielp het is klaar! leg je leg er neer. naar Winterkoninkje Ivo van Strijtem (1953) uit: De Lange Droomstraat (2008)
elk ander ik heb het gezocht geloof in gelovigen ook al wist ik niet waar ik heb ze gezocht omdat ze er waren naast de liefde voor waar ik heb het gemis verstaan in ontberen en het talmen met waar ik heb het gebed beproefd zonder einde beramend de rede onwaar ik heb het gezien het licht in de mensen maakbaar op weg naar daar waar ruimte speelt op grenzen zonder einde tot de dood ons elk ander toe
	Le Beaujolais Primeur est arrivé! om ieder jaar op de derde donderdag van november grote hoeveelheden in de rekken te hebben kun je je maar beter niet op de natuur verlaten.
thuis op deze nieuwe grond halen onbelemmerd verborgen huizen en ongemeten heuvels voor de geest de herinnering aan hoe het was vanzelf, al toevertrouwd bij mijn eerste bezoek
	balkon ongepast uitgestoken tot in de ramen van de buren de vaalgrijze tong met een rij gespleten tanden die stroken met de stofplooien, balustrade van gebroken latten - de leuning treurt wat roest op het kille stukje slaapaarde tussen verveloze schuttingen waarachter slome doeken aan zondaglege lijnen en het klagend fluiten van een vergeten ketel- meisje huivert achter het raam een koude echo in de asemvlek haar handje trekt een cirkel met erin twee stippen uit het loodgrijs lood
afgelegd het pronkkleed daargelaten gedacht nog - bij de kapstok – aan een andere opmaak in het voorportaal je armen wijd, even maar en door je haren gestreken is dat hoofd van jou? je handen als lege zakken je denkt nog - met heimwee – aan vertrekken, aarzel niet je kop te verklinken deuvelsdiep in pantserhuid voordat je de ruimte begrenst met donkere gordijnen
	bruggenhoofd tussen de gewonde wortels van uiteengereten bomen aan rivieren zonder genade waar een bruggenhoofd was geslagen op overwonnen oever wisten wij de doden achter ons hun resten rustten aan de kant van de weg bijeengeraapt in vluchtige graven wij wisten ze daar ontzield ontbonden weggeteerd toch marcheerden zij temidden van onze gelederen
het is slechts een herinnering de gedachte aan je stem die over heuvels en zeeën vloog naar andere landen toen je vreemde vruchten proefde en opgewonden raakte van smekende vrouwenogen altijd een muntstuk in je hand het was al een herinnering bij je krantje kopen en kopje koffie op de hoek toen later vroeger werd van samen naar de bioscoop mijn tranen en jouw zakdoek of elkaar zonder lakens als kinderen mijn lach, jouw barse stem ik hoor je tred op de tegelvloer het ritselen van de krant je sleutelbos je hand op het tafelblad hoe scherp is dat beeld ik telde je passen op de trap doe net als jij de witte was bij bont en moet lachen bij die herinnering alsof jij straks binnenstapt zoals je in de deuropening stond maar ik strijk twee lakens en één sloop en vouw ze warm op de jouwe onaangeroerd naast de drie lege planken in de klerenkast waar onder in jouw schoenen elke avond schommel ik, jouw stoel schommelt zachtjes mee, is het slechts een herinnering de gedachte aan je stem en het strijken van je laatste beddengoed
	leegte in de nacht heb ik mijn veren afgelegd en mijn veren zijn tot dons geworden waarin ik mijn lichaam heb gelegd en ik voelde mijn lichaam niet meer het lag vlokkig onder de sterren en de sterren doofden in het maanlicht dat zacht mijn huis bescheen en ik woonde in een lege kamer de nacht was wit
de pluk donders! rijpe taal rijt zich van de stammen en valt net naast mijn mandje
	onthaal op het kille marmer - een oude koffievlek – loop je op je sokken omdat de bel gaat naar de deur je kijkt winterschouders, das niet opendoen, het is je duwt de deur op vriestocht - sneeuwvocht op de mat - wat moet je? - zijn vuile schoenen – winterkraag, hoed niet binnenlaten, het is je zucht, loop je terug met natte stappen je moet wel jas uit, winterhanden vegen druppelijs uit zijn baard of tranen verlegen om hij komt alleen maar op de koffie
zonder titel zoals je daar hing als aan je schouders met geknakte nek, op slappe voeten, naast je bed stonden je sloffen klaar. Ik dacht ik moet naar je kijken maar ik bleef staan bij het raam om niet te zien. Aan de overkant, op driehoog zwaaide een kind. Ik dacht ik moet iets zeggen, want je mompelde iets van kom je nog. Ik zwaaide terug.
	winterpalet Vervagend het straatbeeld Somber en koud, eindeloos Onzichtbaar in de zachte glans Van besneeuwde nevel Verduisterend de lucht Zwart en koud, zonder einde Ondoordringbaar wit van Aanstormende sneeuwvlokken Op de kale tak, bij het raam Een bevoren duif, zwijgt In het grijs van de kruin Een dode vliegerstaart Bedekkend de lauwgele vlek Een hond mager en mismoedig Stapt weg in snelwissende sporen Sneeuwgordijn op mijn raam Onaflatend de gure storm IJzig en scherp, geselend Jaagt glanzende strepen, glas Doorzichtig onzichtbaar wit Zal de zon de mist doorbreken? Zullen er sterren staan deze nacht? Zal de vuile smurrie smelten Tot zwart water in riolen verdampen? Zal de wind de geur van lente dragen Nieuw leven jagen in de tuin met Jong groen naar de zomer lachen, Golven krullen op een lome rivier? Verhullend mijn gedachten Somber en verveeld, nat De schittering van een traan En waterstomende wolken Heetdampend de groene thee Wasemt natte mist op het tafelblad Mijn hand doopt een koekje slap. Er is niets anders te doen.

Wat zijn de wetten van de poëzie? Poëtica van Bloem, De Glanzende Kiemcel van Vestdijk en Wat af is, is niet gemaakt van P.Valéry. Wat af is, is niet gemaakt, zegt Paul Valéry (Bernlef-Valéry). Een goed gedicht staat altijd aan het begin. Een goed gedicht lees je steeds opnieuw.

terug naar boven

My Guestbook

mba programs online