Dichten van Faam - Gedichten

P O Ë Z I E van de B e n e d e n w i n d e n
gedichten, haiku en links

gedichten
Caribische gedichten
Sounds from the New World

Site van Hanni Mettz en Femia Cools

Curaçao

Wandelen in het Wit

gedichten

Gedichten

inzendingen
van gedichten en haiku zijn zeer welkom!
Inzenden kan hier (A vervangen door @)
Ingezonden Gedichten

thuis

afgelegd

leegte

balkon

bruggenhoofd

een gebeurtenis

het is slechts een herinnering

onthaal

tussen de rails

winterpalet

zonder titel

oud opnieuw

honger

halte

mijn ruimte

	thuis op deze nieuwe grond halen onbelemmerd verborgen huizen en ongemeten heuvels voor de geest de herinnering aan hoe het was vanzelf, al toevertrouwd bij mijn eerste bezoek
afgelegd het pronkkleed daargelaten gedacht nog - bij de kapstok – aan een andere opmaak in het voorportaal je armen wijd, even maar en door je haren gestreken is dat hoofd van jou? je handen als lege zakken je denkt nog - met heimwee – aan vertrekken, aarzel niet je kop te verklinken deuvelsdiep in pantserhuid voordat je de ruimte begrenst met donkere gordijnen
	balkon ongepast uitgestoken tot in de ramen van de buren de vaalgrijze tong met een rij gespleten tanden die stroken met de stofplooien, balustrade van gebroken latten - de leuning treurt wat roest op het kille stukje slaapaarde tussen verveloze schuttingen waarachter slome doeken aan zondaglege lijnen en het klagend fluiten van een vergeten ketel- meisje huivert achter het raam een koude echo in de asemvlek haar handje trekt een cirkel met erin twee stippen uit het loodgrijs lood
het is slechts een herinnering de gedachte aan je stem die over heuvels en zeeën vloog naar andere landen toen je vreemde vruchten proefde en opgewonden raakte van smekende vrouwenogen altijd een muntstuk in je hand het was al een herinnering bij je krantje kopen en kopje koffie op de hoek toen later vroeger werd van samen naar de bioscoop mijn tranen en jouw zakdoek of elkaar zonder lakens als kinderen mijn lach, jouw barse stem ik hoor je tred op de tegelvloer het ritselen van de krant je sleutelbos je hand op het tafelblad hoe scherp is dat beeld ik telde je passen op de trap doe net als jij de witte was bij bont en moet lachen bij die herinnering alsof jij straks binnenstapt zoals je in de deuropening stond maar ik strijk twee lakens en één sloop en vouw ze warm op de jouwe onaangeroerd naast de drie lege planken in de klerenkast waar onder in jouw schoenen elke avond schommel ik, jouw stoel schommelt zachtjes mee, is het slechts een herinnering de gedachte aan je stem en het strijken van je laatste beddengoed
	honger wie honger put uit dode zeeën water zoekt in zandkristal of zonlicht trekt uit donderbuien werpt schaduwen in grotten wie luchten smeedt tot hemelpoorten ijzer kneedt met handen en stenen boterzacht vermaalt kan eeuwig honger stillen
bruggenhoofd tussen de gewonde wortels van uiteengereten bomen aan rivieren zonder genade waar een bruggenhoofd was geslagen op overwonnen oever wisten wij de doden achter ons hun resten rustten aan de kant van de weg bijeengeraapt in vluchtige graven wij wisten ze daar ontzield ontbonden weggeteerd toch marcheerden zij temidden van onze gelederen
	een gebeurtenis ik wilde wachten zei ze maar wachten kon niet meer het was gewoon het wachten voorbij en dat bedacht ik later ook niet daarom wilde ik zei ze vast wel, dan maar beginnen aanvang weetjewel van wilde weg zonder aanloop de hoek om ik begon te hijgen zei ze joeg de hoek in tweeën tot stilstand met een hamer in mijn hart en slaande keel het staat nog zei ze bijtend op haar op adem vast wel het beeld van de morzeling voorbij, aan het begin
halte het is een dag van geen geluid een witte bol van stilte het kind maakt op de plaats een pas als was het niet om gaan of komen alleen de overtuiging uit huizen loeren bleke ogen naar de deken op het winterbed toch is er geen raadsel op het plein alleen een bord met aankomsttijden de mussen gewoon er tussendoor maar wit, geen sporen na geen tjilp laat zich lezen beter dan de sneeuw die valt maar niet, dan wel, in vlokken om het kind te wissen van de zachte ronk die zich wacht voor die dag
	leegte in de nacht heb ik mijn veren afgelegd en mijn veren zijn tot dons geworden waarin ik mijn lichaam heb gelegd en ik voelde mijn lichaam niet meer het lag vlokkig onder de sterren en de sterren doofden in het maanlicht dat zacht mijn huis bescheen en ik woonde in een lege kamer de nacht was wit
mijn ruimte ik heb geen angst voor leven en ook niet voor de dood het stoort me niet dat anderen mijn ruim bevolken de wereld die ik met ze deel is toch deels aan mij gegeven ik ben een kruipsel zonder poten of ik zet mijn beentje voor het is mijn eigen overleven dat mij door de dalen haalt dat me laat beleven en mijn reizen waarheen bepaalt de vrije keuze niet te zijn of overtuigd aanwezig een berg overstag te gaan te vriezen of te dooien het is mij alles om het even mijn angst is voor het beven dat ongetwijfeld zal bestaan wanneer ik in mijn ruimte mezelf tegemoet zal gaan
	onthaal op het kille marmer - een oude koffievlek – loop je op je sokken omdat de bel gaat naar de deur je kijkt winterschouders, das niet opendoen, het is je duwt de deur op vriestocht - sneeuwvocht op de mat - wat moet je? - zijn vuile schoenen – winterkraag, hoed niet binnenlaten, het is je zucht, loop je terug met natte stappen je moet wel jas uit, winterhanden vegen druppelijs uit zijn baard of tranen verlegen om hij komt alleen maar op de koffie
oud opnieuw het schroeft en kraakt splijt vlees van bot geen olie maar vel over been roerbak zonder hengsels op het vuur schroeit het lijf van leden de pijn op haar gelaat groeft zich in verzet tegen noodlotberusting in herinnering de stilte doorheen een te luid Hilversum of het ene Nederland dat met zwart/wit testbeeld gebood klaar te zitten - later lachen met Kan - in iedere huiskamer de stille bloemenbos met ruis rouwboeket voor tumtum op spelletjesavond voetbalkleumen langs het veld windguur ijs berijpte adem op je sjaal. alleen beeldsneeuw en chips het flatgebouw tegenover honderdtwintig maal linksonder beschermd hoeplanaakt een jaar later onbekrast een vallende Ard Schenk. oooh, je voelde het komen, zegt ze. - in onze tv woonde Konijn - het nieuwe jaar voorspelbaar snel voorbij de goede voornemens met het oog op begin maar kortzichtig naar het einde alsof het leven opnieuw te behalen is zoals bij spelletjes op de pc en de beste wensen hoor zegt ze als op een wenskaart met belletjes goud eeuwig groen sterren en zilversneeuw en zo in herinnering schommelend oude nieuwe jaren tussen prettig uiteinde en goed begin al opgerookt toenemend voorbij alsof levensjaren te winnen zijn met stoppen of starten herhaald opnieuw, en het weerbericht uit Nederland stelt met zon gerust terwijl wij snakken naar de regen. dat blijft gewoon hetzelfde elke dag opnieuw zegt ze en de pijn
	winterpalet Vervagend het straatbeeld Somber en koud, eindeloos Onzichtbaar in de zachte glans Van besneeuwde nevel Verduisterend de lucht Zwart en koud, zonder einde Ondoordringbaar wit van Aanstormende sneeuwvlokken Op de kale tak, bij het raam Een bevoren duif, zwijgt In het grijs van de kruin Een dode vliegerstaart Bedekkend de lauwgele vlek Een hond mager en mismoedig Stapt weg in snelwissende sporen Sneeuwgordijn op mijn raam Onaflatend de gure storm IJzig en scherp, geselend Jaagt glanzende strepen, glas Doorzichtig onzichtbaar wit Zal de zon de mist doorbreken? Zullen er sterren staan deze nacht? Zal de vuile smurrie smelten Tot zwart water in riolen verdampen? Zal de wind de geur van lente dragen Nieuw leven jagen in de tuin met Jong groen naar de zomer lachen, Golven krullen op een lome rivier? Verhullend mijn gedachten Somber en verveeld, nat De schittering van een traan En waterstomende wolken Heetdampend de groene thee Wasemt natte mist op het tafelblad Mijn hand doopt een koekje slap. Er is niets anders te doen.
zonder titel zoals je daar hing als aan je schouders met geknakte nek, op slappe voeten, naast je bed stonden je sloffen klaar. Ik dacht ik moet naar je kijken maar ik bleef staan bij het raam om niet te zien. Aan de overkant, op driehoog zwaaide een kind. Ik dacht ik moet iets zeggen, want je mompelde iets van kom je nog. Ik zwaaide terug.
	tussen de rails het zal een groene wei geweest zijn, zat van vocht en kou, die langs het vuile raam het platte vlak doorvloog op vlerken van dampende mest en bekroosde moddersloten het zompig klompklossend boerenland verried in de grauwgrijze mist twee roerloze schapen bij een halfvergane brug door de borstelwol een verfstreep - was rood – een vluchtige schets een paar tellen maar in het armzalig veld met wilgenstompen stramme populieren op wacht naast schurendaken hangend in een holle deuk niet te herbouwen in het zoevend vlak een rookpluim vlekkeloos in de afdruk van een platgevlogen duif naast de sticker met het rookverbod. razendvele bielzen ontelbaar maar precies in aantal naadloos op ritme gelegd in schone kiezelvelden dwarsliggend op roestvlekken en oude oliesporen alsof ze nooit van hout waren en nimmer onderweg. het zal mijn eindbestemming geweest zijn, nat en vuil en koud die geluidloos passeerde door de somberende ruit wegschietend in het schijnsel het vaalverlichte schemerland krantenlezende nattejassenhoofden en koffiegeur en kraakpapieren zakjes met niets dan dat tot het eindstation.
"Hof" Dichters ze bouwen uurgaans dagwerkmuren - inwisselbaar - van kluiten kwakken en brokken struikelsteen op koningsvoet of span om hun goestinggaarden van akker tot schepel lopense morgen en hont - verwisselbaar - de voet de roede de dries boeien ze wisse bunders en verven stapeldriest biest en beemdenbloed op beknotte ellenzinnen welgemeten schoren over braakbladspiegel naar onbeschreven
	Wat zijn de wetten van de poëzie? Poëtica van Bloem, De Glanzende Kiemcel van Vestdijk en Wat af is, is niet gemaakt van P.Valéry. Wat af is, is niet gemaakt, zegt Paul Valéry (Bernlef-Valéry). Een goed gedicht staat altijd aan het begin. Een goed gedicht lees je steeds opnieuw.

terug naar boven

html hit counter code